อ่านกระทู้นี้แล้วใจหายเฮือกๆ ขอเล่าเป็น2เรื่องนะคับ
เรื่องแรก เรื่องการสร้างหรือบูรณะสายรถไฟเก่าเพื่อมาใช้งาน หรือเพื่ออนุรักษ์เชิงท่องเที่ยวนัน้
ผมว่าเป็นไปได้ยากมากเลยคับ เพราะการรถไฟมีรายจ่ายสูง แต่ในทางกลับกันก็มีรายได้น้อยมาก
นัน้ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่มีคนพูดกัน(รวมทั่งคนพูดในกระทู้นี้...จำชื่อท่านไม่ได้) แต่ว่าผมว่ามี
เหตุผลอยู่อีกหลายอย่างเหมือนกัน เช่นงบประมาณที่รัฐให้ มันน้อย...เกินไป (เป็นเมียหลวง
กับได้น้อยกว่าเมียน้อย) อันที่จริงแล้ว..ผมว่าการไฟฟ้าควรได้งบจากรัฐให้มันมากกว่านี้นะคับ
ท่านทราบไหมว่า...
ทำให้ได้งบน้อย? ก็เพราะงานรถไฟเป็นงานด้านการ"บริการ"ประชาชน
จึงทำให้การรถไฟมีรายได้จากประชาชนน้อย(เรียกเก็บน้อย) ทำให้รัฐไม่เป็นผลงานของการรถไฟ
ทั่งทีการรถไฟต้องทำงานหนักอยู่ และก็ไม่เห็นบทบาทของการรถไฟ ทั่งทีการรถไฟเป็นหน้าตาของ
กระทรวงคมนาคม อันนี้เปรียบเทียบได้กับสำนักทะเบียนอำเภอเลยคับ สำนักทะเบียนก็มีงานที่เป็น
การบริการต่อประชาชนเช่นกัน งานเยอะ รายได้ก็น้อย แต่ได้งบจากรัฐน้อยมาก ทั่งทีสำนักทะเบียน
เป็นหน้าตาของอำเภอแท้ๆ เฮอยๆๆๆ... หน่วยงานของรัฐมันมีอะไรแปลกๆน่ะ หน่วยงานไหนทำงาน
กับการประชาชนแล้วหล่ะก็ รัฐจะไม่เห็นหัว ส่วนหน่วยงานอื่นๆ ได้งบมาบานตระไท เรียกเก็บเงิน
จากประชาชนจนรวย เหตุอันผลอีกข้อ.. อำนาจการบริหารในปัจจุบันไม่เหมือนสมัยอดีตแล้ว เดี่ยวนี้
หน่วยงานของรัฐหลายหน่วยงานทับอำนาจของการรถไฟเกือบหมดแล้ว การต่อรองไม่ว่ากรณีใดก็ตามที
การรถไฟดูเหมือนจะ"ฟังไม่ขึ้น" ท่านลองศึกษาข้อพิพากเทศบาลกับการรถไฟดูซิ
เรื่องที่สอง... วันก่อนผมไปค้นหาข้อมูลในเน็ท เผอิญไปเจอเว็ปหนึ่ง ท่านโพสกระทู้และรูปไว้
ว่า.......(ไม่อยากเล่าต่อเลย) ทางรถไฟตรงหน้าวัดอุทัย(สงขลา) ตลอดแถวหลังวัดหัวป้อมในไปจนถึง
สถานีรถไฟสงขลา ถูกทับด้วยยางมะตอยหรือคอนกรีต (จำไม่ได้) เป็นทางเดินรถไปแล้ว
ตอนนัน้ฟังแล้วใจหายเลย สิ่งที่เคยคิด แล้วอยากให้เป็น(มีขบวนรถไฟสงขลา) มันหายไปหมดเลยคับ
หลังจากวันนัน้มา ผมก็หวนคิดอีกทีว่าทำไม? อยากให้มีขบวนรถไฟสงขลามาวิ่งอีก ก็ได้คำตอบว่า
คงเป็นเพราะว่าผมต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดโดยรถไฟอยู่บ่อยๆ (เดือนละ2 ครั้งทุกสาย) อีกอย่าง
คงเป็นเพราะผมเคยเติบโดอยู่ริมทางรถไฟแถวตลาดพลู(วงเวียนใหญ่-มหาชัย) และวันนี้ได้มีโอกาสมา
อ่านกระทูนี้อีก ก็เลยมานั่งคิดใหม่อีก ว่า...(อะไรนักหน่า??..) ทำไม...อยากให้มี อยากให้เป็น กับเรื่อง
รถไฟนัก ขณะเขียนอยู่นี้ ก็ได้ความว่า เหตุผลทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าเราหวนคิดอยู่กับอดีต เผอิญเป็นเรื่องรถไฟ
แล้วก็เผอิญอีกหล่ะคับ เผอิญเรื่องนัน้เป็นที่มีคุณค่าแก่การจดจำ ที่ไม่อยากให้ลบเหลือนหายไป...
"เฉดเช่นเดียวกับรางรถไฟ"
ผู้เขียน
