รำลึกพระคุณครู "โรงเรียนแรกของฉัน"

[กิมหยง]

ทุกวันนี้แม้จะผ่านมาแล้วกว่า 20 ปี
ภาพการเรียนการสอนในวันเด็กที่อยู่ในหัวฉัน
ยังคงชัดเจนอยู่เสมอ

แม้ว่าฉันจะผ่านการเรียนมาหลายสถาบัน
แต่ในความทรงจำของฉันโรงเรียนแรกที่ได้ก้าวเข้าไปเรียน ยังคงชัดเจนตราตรึงมากที่สุด

โรงเรียน "นิคมพัฒนาภาคใต้ 2" หรือหลาย ๆ คนเรียก "โรงเรียนไร่สาธิต"
ตั้งอยู่รอยต่อระหว่างหมู่บ้านผัง 3 และ ผัง 4 ตำบลอุไดเจริญ อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล
เป็นสถาบันการศึกษาแรกที่ฉันก้าวเข้าไปรับการอบรมสั่งสอนจนมีวันนี้
สมัยนั้นมีชั้นเด็กเล็ก คือห้องที่เตรียมเรียนก่อนขึ้นสู่การเรียนภาคบังคับ ป. 1

ด้วยระยะทางจากบ้าน ถึงโรงเรียนราว 3 กิโลเมตร
ต้องเดินเท้าไปตามถนนลูกรัง ผ่านป่า ผ่านสวน
สองข้างทางเต็มไปด้วยธรรมชาติ ไร้บ้านเรือนผู้คน
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกกลัว แต่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างเหลือเชื่อ

บ้านหลังแรกที่พบเจอที่ห่างออกไปราว 2 กิโลเมตร
คือบ้านของคุณแม่น้องพอเพียง ครับคุณเธอเรียนรุ่นเดียวและห้องเดียวกับฉัน
บ้านของเธอนั้นตั้งอยู่ในบ้านผัง 3 ซึ่งห่างจากโรงเรียนไม่มากแล้ว
บ้านผัง 3 เป็นถนนหลักที่จะออกสู่ตัวอำเภอ
เป็นถนนราดยาง มีไฟฟ้าใช้ ในขณะบ้านที่ฉันอยู่ เรียกว่าบ้านผัง 121 ยังตามเกียงอยู่อีก

เคยอ่านเจอบทความที่จับหิ่งห้อยใส่ขวดเพื่อใช้แสงมาอ่านหนังสือนั้น
เป็นเรื่องที่ไม่ได้ตื่นเต้นประทับใจเลย
เพราะตอนเด็กก็เคยทำครับ

เป็นที่น่าแปลกการเรียนการสอนในวัยเด็กของฉันที่โรงเรียนนี้
ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉัน ทุก ๆ ครั้งที่ฉันทำอารมณ์เย็น ๆ สงบ ๆ
มักจะมีความคิดถึงโรงเรียนแห่งนี้อยู่เสมอ ๆ
จนบ่อยครั้งที่กลับสตูล กลับควนกาหลงจะแวะเวียนมาที่โรงเรียนแห่งนี้
เพื่อคลายความคิดถึง

โรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้เด่น ไม่ได้ดังอะไรครับ
เป็นโรงเรียนบ้านนอกที่แสนจะธรรมดาสุด
แต่โรงเรียนแห่งนี้ได้ปลูกฝังหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่ประเมินค่าไม่ได้ เป็นการปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ดีงามให้แก่ข้าพเจ้า
และศิษย์ของโรงเรียนนี้

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณงามความดี เรื่องมารยาท เรื่องการศึกษา เรื่องวิทยาศาสตร์ เรื่องไอที
และทุก ๆ ความคิดสร้างสรรค์ที่ฉันได้คิดได้ขับเคลื่อน รวมทั้งเว็บแห่งนี้นั้น
ล้วนมาจากการปลูกฝังจากโรงเรียนแห่งนี้ทั้งนั้น

ครูสอนฉันเรื่องมารยาท การไหว้ที่ถูกต้อง ต้องยืนตรงเท้าชิดและโน้มศีรษะด้วยความอ่อนน้อมด้วย
ครูสอนฉันเรื่องการทิ้งขยะ ควรทิ้งในถังขยะ หากไม่เจอก็ให้ใส่กระเป๋าไว้ก่อน
ครูสอนฉันเรื่องการรักธรรมชาติ การปลูกต้นไม้ การทำไร ทำนา ทำสวน
ครูสอนฉันเรื่องการรับผิดชอบต่อส่วนรวม ต่อสังคม หากจะให้สังคมดีงามนั้น เราต้องช่วยกันเป็นหน้าที่ของทุกคน
ครูสอนฉันเรื่อง ความดี ความชั่ว คุณธรรมจริยธรรม ไม่คิดริษยา อิจฉาใครเขา
ครูสอนฉันเรื่องสมาธิ ให้ฉันมีสมาธิ สอนให้ฉันทำใจสงบเพื่อก่อเกิดปัญญา

[กู้ภัยพเนจร]

ครับ...ขอร่วมรำลึกพระคุณของคุณครูด้วยอีกคน

[มะเหมี่ยว]

ขอร่วมระลึกพระคุณครูที่สอนให้หนูเป็นคนดี และสามารถนำความรู้มาประกอบวิชาชีพ
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนบ้านควนล่อน  อ.ควนกาหลง  ระดับชั้น ป.1-ป.6
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนคูเต่าวิทยา  อ.หาดใหญ่ ระดับชั้น ม.1
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระชนูปถัมป์ อ.สทิงพระ  ระดับชั้น  ม.2
ขอบคุณ  คุณครูศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนวัดผาสุกาวาส อ.สทิงพระ  ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระวิทยา  อ.สทิงพระ  ระดับชั้น ม.4-ม.6
ขอบคุณ  คณะอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช  จ.นครศรีธรรมราช (ลูกพ่อมหาชัย)

[บก.เท่ง ทองแดง]

ครูคนแรกคือพ่อแม่ แต่ครูชั้นประถมสร้างคนให้เป็นคน

โรงเรียนของผมชื่อ โรงเรียนบ้านควนดินแดง ม.5 ต.เขาพระ อ.รัตภูมิ จ.สงขลา มีครูใหญ่ชื่อนายพิพัฒน์ แก้วประดิษฐ์ และเปลี่ยนเป็นครูสมบัติ ยังรอด

หากย้อนกลับไปเมื่อปี 2533 ผมมีอายุต้องเข้าเรียนชั้นอนุบาลพอดี แต่ในปีเดียวกันนั้นแม่ได้ให้กำเนิดน้องสาวคนสุดท้อง ผมเลยต้องเลี้ยงน้องกับแม่เพราะพ่อต้องทำงาน

การเรียนอนุบาลในยุคนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะครูประจำชั้นก็ไม่มี เด็กอนุบาลไปเล่นไปวันๆ เท่านั้นเอง

ในปี 34 ผมมีคิวเข้าเรียน ป.1 จำภาพแห่งความตื่นเต้นได้ เราเป็นน้องชายคนสุดท้องมีพี่ชายที่เรียนหนังสืออยู่แล้วถึง 4 คน ชุดนักเรียนของผมก็เลยเป็นชุดที่มีการส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ร้องเก้าก็เป็นรองเท้ายางราคาคู่ละ 40-50 บาทเท่านั้น ไม่ใช่รองเท้าผ้าใบเหมือนใครคนอื่นบางคน

ครูประจำชั้นชื่อป.1 อ.เปลื้อง เขตมรคา อาจารย์หนุ่มใหญ่ใจดีขี้เล่น ถ้าใครขี้ร้อง แกจะหยอกให้ร้องประจำและที่สำคัญ ครูท่านนี้เฆี่ยนเจ็บมากๆ เด็กๆ เข้าเรียนใหม่ๆ ทุกคนจะกลัวที่จะเรียนกับครูเปลื้อง ก่อนเปิดเทอมจำได้ว่าครูเปลื้อง จะขับรถไปตระเวนเยี่ยมบ้านนักเรียนรุ่นใหม่ของท่านรวมทั้งบ้านผมด้วย

เราเป็นเด็กขี้กลัว พอครูมานั่งใต้ถุนบ้าน วิ่งหนีขึ้นไปหยบนอนบนเริน เข้าห้องพ่อล็อกตูเรียบร้อย แม่เรียกยังไงก็ไม่ยอมลงมา 555 เป็นไปได้เพเด็กๆ

ผมเสียเปรียบเพื่อนหลายคนที่ไม่ได้เรียนอนุบาลแต่พ่อก็เป็นยิ่งกว่าครูอนุบาล เพราะพ่อสอนให้เขียนก.ไก่ นับเลข เขียนหนังสือ ผมเป็นคนถนัดซ้ายแต่พ่อนี่แหละที่เคี่ยวเข็ญให้เขียนมือขวา ทานข้าวมือขวา จนกลายเป็นฝ่ายขวาในที่สุด ไม่ใช่ฝ่ายซ้ายหัวรุนแรงแบบยุคสมัยนั้น

ป.1 เรียน 3 เทอม ครูเปลื้องสอนคนเดียวทุกวิชา ภาษาไทย ท่อง กา มีตา มานี มานะ คณิต เริ่มต้นที่นับเลขและบวกลบ สปช. สลน.กพอ. มี 5 วิชาแค่นี้แหละ แต่ก็มีเกษตร จริยธรรม การงาน ซึ่งเป็นวิชาแยกย่อยของวิชาอื่นๆ ผมชอบเรียนเกือบทุกวิชาในสมัยนั้น

ครู สมัยนั้นไม่ได้สอนให้เราแค่เรียนหนังสือ สอนแม้การผูกเชือกรองเท้า การติดกระดุมเสื้อ การใส่สายรัด (เข็มขัด) การเข้าห้องน้ำ การกินข้าวที่สมัยนั้นต้องคดข้าวหอมากินเอง พาน้ำกินมาเองจากบ้าน สอนการเข้าแถว การเก็บขยะ การทำเวร สอนทุกอย่างสอนมากกว่าพ่อสอนที่บ้านเสียอีก ไม่รู้ว่าสมัยนี้ยังมีครูแบบนี้อีกหรือไม่

ครูเปลื้อง เป็นครูที่ชาวบ้านรักและนับถือมากๆ เพราะแกไม่ใช่แค่ครูของเด็ก แกเป็นครูของชุมชน เป็นช่างศิลป์ เป็นคนเขียนป้ายงานวันเด็ก งานหมู่บ้าน ทุกวันนี้ครูเปลื้อง เกษียณอายุราชการและบวชเป็นพระที่คอยสอนคนให้เป็นคนดีตามหลักพระศาสนา ผมมีโอกาสนมัสการท่าน 2 ครั้ง ทราบมาว่าท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดพรุชบา รำลึกอยู่เสมอว่า "จะต้องไปกราบพระอาจารย์ให้ได้ทุกครั้งที่มีโอกาส"

ผมเรียนได้แค่ ป.1 เทอม 2 พ่อและแม่ประสบอุบัติเหตุรถชน พ่อขาหักพักรักษาตัวเป็นปี แม่บาดเจ็บเล็กน้อยรักษาตัวอยู่หลายเดือนเหมือนกัน คราวนั้นเองชีวิตผมต้องมีงานใหม่ พี่ชายตัดยางแทนพ่อ เราก็ต้องเก็บสิครับ ทุกเช้าก่อนไปโรงเรียนเลยต้องเก็บยางทุกวันและเป็นกิจวัตรประจำวันที่ทำมาตลอดตั้งแต่ ป.1 - ป.6

ไปโรงเรียนสนุกมากระยะทาง 1 กิโลกว่าๆ ผ่านควน 1 ลูกด้วย มีลูกเหมลฺให้เก็บกินด้วย บางวันไปโรงเรียนลิ้นดำถูกครูเฆี่ยนหล่าวแหละ วันไหนครูตรวจ ผมยาวโดนคีบ เล็บยาวโดนตี แข้งลายโดนเฆี่ยน ไม่ใส่ถุงเท้าโดนเตะ (เตะเล่นๆ แบบครูหยอกศิษย์นะคับไม่ใช่เตะหายหลัง)

เขียนยาวเลยเล่าไม่เป็นขั้นตอนหีดเดียว เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาค่อยมาเขียนถึงครู ป.2 หล่าว

[บก.เท่ง ทองแดง]

ขอร่วมระลึกพระคุณครูที่สอนให้หนูเป็นคนดี และสามารถนำความรู้มาประกอบวิชาชีพ
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนบ้านควนล่อน  อ.ควนกาหลง  ระดับชั้น ป.1-ป.6
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนคูเต่าวิทยา  อ.หาดใหญ่ ระดับชั้น ม.1
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระชนูปถัมป์ อ.สทิงพระ  ระดับชั้น  ม.2
ขอบคุณ  คุณครูศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนวัดผาสุกาวาส อ.สทิงพระ  ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระวิทยา  อ.สทิงพระ  ระดับชั้น ม.4-ม.6
ขอบคุณ  คณะอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช  จ.นครศรีธรรมราช (ลูกพ่อมหาชัย)

เรียนหลายที่จังนะตัว หวางนี้เรียนที่โรงเรียนบ้านด่านนอกเหอ

[มะเหมี่ยว]

ขอร่วมระลึกพระคุณครูที่สอนให้หนูเป็นคนดี และสามารถนำความรู้มาประกอบวิชาชีพ
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนบ้านควนล่อน  อ.ควนกาหลง  ระดับชั้น ป.1-ป.6
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนคูเต่าวิทยา  อ.หาดใหญ่ ระดับชั้น ม.1
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระชนูปถัมป์ อ.สทิงพระ  ระดับชั้น  ม.2
ขอบคุณ  คุณครูศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนวัดผาสุกาวาส อ.สทิงพระ  ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ขอบคุณ  คุณครูโรงเรียนสทิงพระวิทยา  อ.สทิงพระ  ระดับชั้น ม.4-ม.6
ขอบคุณ  คณะอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช  จ.นครศรีธรรมราช (ลูกพ่อมหาชัย)

เรียนหลายที่จังนะตัว หวางนี้เรียนที่โรงเรียนบ้านด่านนอกเหอ

แบบว่าต้องย้ายตามผู้ปกครองหรือผู้อุปการะส่งเสียให้เรียน 
สมัยนั้นพ่อกับแม่มีลูกหลายไม่มีทุนที่จะส่งเสียให้ลูกๆเรียนสูงๆได้ 
บรรดาลุง ป้า น้า อา ก็เลยรับไปอุปการะ ส่งเสียให้เรียน ก็เลยได้เรียนหลายที่งัย
 เป็นความสามารถเฉพาะตัว  หวางนี้ทำงานเป็นดีเจ.ที่ด่านนอก

[กิมหยง]

ครับท่านมะเหมี่ยวคงมีอะไรที่จะมาบอกกล่าว เกี่ยวกับคุณครูน่าจะเยอะกว่าคนอื่นเขา

แบ่งปันกันได้ครับท่าน

ปล. ที่เขียนนะ ยังไม่เรียบร้อยทีครับ เดี๋ยวมีรูปประกอบด้วยครับ

[กิมหยง]

ภาพเส้นทางถนนลูกรังบริเวณบ้านผัง 121
ต้องเดินผ่านทางนี้ระยะทางกว่า 2 กิโล. ครับ

[มะเหมี่ยว]

นี่คือหน้าบ้านเรา  มีลูกสาวเก็บเงาะอยู่ด้วย

[กิมหยง]

คุณครูกุลธิดา คุณครูที่สอนฉันในวัยเด็ก

กำลังยืนรับนักเรียนก่อนเข้าโรงเรียน

การไหว้อย่างถูกต้องตามมารยาท ยืนตรงเท้าชิดและก้มหัวอย่างอ่อนน้อม
ยังคงสืบทอดมากว่า 20 ปี

[Presence of Mind]

จำชื่อโรงเรียนไม่ได้แล้วครับ  เพราะอยู่ไม่นานก็ย้ายไปที่อื่นแล้ว
็
คร่าวๆแล้วกัน...สมัยนั้นต้องย้ายตามพ่อไปอยู่ที่ จ.นครพนม เป็นโรงเรียนคริสต์ครับ   
ผมเรียนอยู่ชั้นเด็กเล็ก คุณครูชื่อซิสเตอร์ดวงจันทร์ ท่านใจดีมากๆครับ ท่านแต่งตัวแบบแม่ชีของศาสนาคริสต์
หลังจากนั้นไม่นานก็ย้ายไปเรียนต่อที่อื่นครับ

ขอระลึกถึงพระคุณครู อาจารย์ทุกท่าน จะคิดดี พูดดี ทำดี เป็นคนดีของสังคมตามที่คุณครู อาจารย์ สั่งสอนและตั้งใจที่จะให้เราเป็นคนดีของสังคมครับ

[ฅนพังคอม]

อนุบาล - ประถม @ ทิพรัตน์วิทยาคาร

มัธยม @ หาดใหญ่อำนวยวิทย์

ปวช @ ว.ท. หาดใหญ่

ป.ตรี @ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

ป.โท @ ที่ไหนซักแห่ง 

[กิมหยง]

นี่ครับสนามบาสเก็บบอล สนามฟุตบอล สนามวอลเลย์บอล
ยังคงจำได้สมัยเด็ก คุณแม่น้องพอเพียงจะเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลครับ

[กิมหยง]

ยังคงเข้าแถวร้องเพลงชาติที่เดิม
เหมือน 30 ปีที่แล้ว

ยังคงจำบรรยากาศตอนยืนเข้าแถวได้เลย
นึกทีไร สดชื่นขึ้นมาทุกที

ที่ได้ยืนท่ามกลางธรรมชาติ ลมพัดเย็นๆ  มีกลิ่นธรรมชาติ กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยมาตามลม

[กิมหยง]

คิดถึงโรงเรียนของฉัน

วันนี้ฉันเติบโตมาทำภาะกิจที่ยิ่งใหญ่
เพื่อเมืองที่ฉันรัก
แต่ฉันก็ไม่เคยลืมโรงเรียนอันเป็นที่รักของฉัน

ภาพสุดท้ายก็ได้ประจักษ์แล้วว่า
โลโก้เว็บกิมหยงได้ปรากฎเหนือท้องฟ้าของโรงเรียนอันเป็นที่รักแล้ว

มีนัยยะว่าในอนาคตอันใกล้นี้ ศิษย์คนนี้จะกลับไปตอบแทนบุญคุณของพระคุณครู
ที่ช่วยประสิทธิ์ประสาทวิชาจนกลายเป็น "กิมหยง" ได้ในวันนี้

[มะเหมี่ยว]

เด็กนักเรียนจังหูเหมือนโรงเรียนบ้านควนล่อน  ที่มะเหมี่ยวเคยเรียนเลยนะเนี่ย

[jeabrikado]

อยากสัมผัสชีวิตแบบนี้บ้างจัง

เตรียมอนุบาล @ ครูพิเศษ สอนที่บ้าน (พูดไทยไม่เป็น)
อนุบาล @ อนุบาลสุพัฒโน
ประถม @ พลวิทยา
มัธยม - ปวส. @ เครืออำนวยวิทย์
ป.ตรี @ ม.หาดใหญ่

เห้อ ในเมืองหาดใหญ่ทั้งเพ

ขอบคุณคุณครูทุกท่านที่สอนเด็กดื้อคนนี้ ให้มีระเบียบวินัยต่อตนเอง และผู้อื่นค่ะ

[น้องบ่าวหน้าค่าย]

น้องบ่าวภูมิใจที่จะบอกว่าจบจากโรงเรียนวัด

อนุบาล-ป.6 @รร.เทศบาล3 (วัดคอหงส์)
ม.1-ม3 @หาดใหญ่รัฐประชาสรรค์  (คิดว่า ญว.ใกล้บ้านเกิน อยากไปเรียนไกลๆ)
ปวช. @สงขลาเทคโนโลยี
ปวส. @วิทยาลัยเทคนิคหาดใหญ่
ป.ตรี @สถาบันราชภัฎสงขลา

อยากสัมผัสชีวิตแบบนี้บ้างจัง

เตรียมอนุบาล @ ครูพิเศษ สอนที่บ้าน (พูดไทยไม่เป็น)  <------ หมายความว่า
อนุบาล @ อนุบาลสุพัฒโน
ประถม @ พลวิทยา
มัธยม - ปวส. @ เครืออำนวยวิทย์
ป.ตรี @ ม.หาดใหญ่

เห้อ ในเมืองหาดใหญ่ทั้งเพ

ขอบคุณคุณครูทุกท่านที่สอนเด็กดื้อคนนี้ ให้มีระเบียบวินัยต่อตนเอง และผู้อื่นค่ะ

[Oz]

 ...ขอบคุณโรงเรียนและครูทุกท่านจากโรงเรียนสงขลาวิทยามูลนิธิ ที่ทำให้ผมได้รู้จักงิ้ว

 ได้หัดพูดภาษาจีน ได้รู้จักน้ำตาลปั้น (ไม่รู้ว่าเค้าเรียกว่าไง แต่เราเรียกพันนี้)

 ขอบคุณศาลเจ้าที่ทำให้เราได้เห็นอะไรแปลกใหม่ ขอบคุณจริงๆครับ....

 อ่อ เกือบลืม ขอบคุณอาจารย์คณะวิทยาสาร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีทุกท่าน
 ที่ทำให้ผมได้มีอาชีพเลี้ยงปากท้องทุกวันนี้

 ขอบคุณครับ....

[บก.เท่ง ทองแดง]

6 ปีที่โรงเรียนบ้านควนดินแดง พูด อ่าน เขียน เรียนรู้ประสบการณ์

6 ปี ที่โรงเรียนรัตภูมิวิทยา รู้มากกว่าที่เคยรู้ เรียนมากกว่าในห้องเรียน

2 ปี ที่โรงเรียนหาดใหญ่อำนวยวิทย์บริหารธุรกิจ เรียนในวิชาเฉพาะสายที่เลือก

2 ปี ที่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย นำประสบการณ์มาใช้ในการเรียนในที่สุดก็จบเช่นกัน

2 ปี กับการเรียนประสบการณ์ชีวิตครั้งแรกกับ นสพ.คลาสสิฟายด์ ภาคใต้

2 ปี กับการร่วมก่อตั้งและสร้างสรรค์ นสพ.ไทยธุรกิจ ภาคใต้

วันนี้ กับการร่วมขับเคลื่อนเว็บไซต์กิมหยงดอทคอม

มีอดีต มีวันนี้ และมีอนาคต เพราะครูมอบให้ กราบขอบพระคุณแทบเท้าครูทุกชั้น ทุกสถาบัน ศิษย์ดื่อคนนี้มีครูคอยชี้นำจนมีวันนี้ มีอนาคตที่ดีได้

[jeabrikado]

ตอนเด็กๆ พี่เจี๊ยบพูดไทยไม่เป็น
พูดเป็นแต่ จีนแต้จิ๋ว เพราะเกิดมาในครอบครัวคนจีนอ่ะจ้ะ
ก็เลยต้องหาครูพิเศษมาสอนที่บ้าน
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า พูดจีนไม่เป็นเสียแล้ว ได้บางคำ
เค้าว่า พี่สอนยากสอนเย็น ดื้อ จับล้างสมองซะเลย ๕๕๕

น้องบ่าวภูมิใจที่จะบอกว่าจบจากโรงเรียนวัด

อนุบาล-ป.6 @รร.เทศบาล3 (วัดคอหงส์)
ม.1-ม3 @หาดใหญ่รัฐประชาสรรค์  (คิดว่า ญว.ใกล้บ้านเกิน อยากไปเรียนไกลๆ)
ปวช. @สงขลาเทคโนโลยี
ปวส. @วิทยาลัยเทคนิคหาดใหญ่
ป.ตรี @สถาบันราชภัฎสงขลา

อยากสัมผัสชีวิตแบบนี้บ้างจัง

เตรียมอนุบาล @ ครูพิเศษ สอนที่บ้าน (พูดไทยไม่เป็น)  <------ หมายความว่า
อนุบาล @ อนุบาลสุพัฒโน
ประถม @ พลวิทยา
มัธยม - ปวส. @ เครืออำนวยวิทย์
ป.ตรี @ ม.หาดใหญ่

เห้อ ในเมืองหาดใหญ่ทั้งเพ

ขอบคุณคุณครูทุกท่านที่สอนเด็กดื้อคนนี้ ให้มีระเบียบวินัยต่อตนเอง และผู้อื่นค่ะ

[คุณหลวง]

ครูคนแรกชื่อ ลำดวน สุวรรณมณี ร่างท้วม ใจดี แต่เขี้ยว
สอนสนุกบางที เวลาตี  แจ็บ ประสบการณ์จำได้ เราออกมาเล่นตอนครูไปประชุม  เลยโดนตีทั้ง 9 นักเรียนชาย

เวลาเป็นหวัดมูกล่อ ครูมาสอนให้เช็ดหรือเช็ดให้ ใส่เข็มขัดไม่ถูกครูใส่ให้
ครูบ่น ด่า แต่ทำทุกอย่างเพื่อนักเรียน เราอ่านออก เขียนได้ตั้งแต่เทอม 2 ของป.1 (3 เทอม)

เป็นเด็กที่ไม่เอาใจใส่ตัวเองอย่างมาก บางวันไปโรงเรียนไม่อาบน้ำ แบบว่าขึ้คร้าน
เวลาเรียนชอบวาดรูปเล่น ไม่ชอบฟังครู ชอบอ่านการ์ตูนเวลาครูสอน แอบในโต๊ะแล้วอ่าน
ครูสอนก็สอนไปต่ะ ผมอ่านการ์ตูนของเพื่อน 555 ยืมเพื่อนอ่าน (บาท ห้าบาทการ์ตูนไทย ฮิตมากสมัยนั้น)

ครูไม่เคยรู้ว่าผมอ่านการ์ตูน แต่ครูจำเนียรจับได้ แกเลยบ่นว่า "ลูกลุง...(ชื่อพ่อผม).. อ่านแต่การ์ตูนนิ) แล้วแกก็
ยึด เพราะหากไม่ยึด ผมก็จะอ่านต่อไปอีก ครูจำเนียรสนิทชาวบ้านทุกคน ตอนนี้เออร์ลี่อยู่บ้าน ขายก้วยเต๊ยวเรียบเร้

ครูที่น่าสงสารที่สุด คือ ครูสุจินต์ ครูผู้หญิงสอนภาษาไทย แกเป็นคนใจดีที่สุด ไม่เคยตีใคร จนกระทั่งแกโชคดีได้มาตีผมเป็นคนแรก 2 ที เจ็บโคตร 12 บท ค้นคำใหม่ ผมทำแค่บทเดียว (บท 12)

ครูสุคนธ์ก็ดี ถ้าไม่เป็นเพราะครูคนนี้ ผมไม่ได้เรียนต่อมัธยม เวลาด่า ด่า โอ้โห ไฟลุกท่วมจอเลย ประมาณนั่น
น่าสงสาร เวลาแกสั่งงานแล้วเราไม่ทำ แกด่า แกตี เราเจ็บ เราโกรธ เราด่าลับหลัง แต่เราไม่เคยรู้ว่าครูที่ด่า
ที่ตีเรานั้น เจ็บยิ่งกว่าเราเสียอีก ครูสุคนธ์ไปคุยกับพ่อแม่ผมเสมอเพื่อให้ช่วยตักเตือนผม

ผมเคยเห็นน้ำตาของครูผู้หญิงทุกคนที่สอนผมมา(ในประถมนะ)
เป็นเพราะผมก็เยอะ เพราะร่วมมือกันในห้องก็เยอะ เวลาครูตี คล้ายกับครูตีตัวเองนั่นแหละ เจ็บไปพร้อมเรา และเจ็บนานกว่า เพราเราหายเราก็ลืม แต่ครูต้องคิดต่อเพพื่อแก้ไขเรา เฮ้อ น่าสงสารครูจัง

ครูสุจินต์เสียชีวิตด้วยโรคไต ช่วงหลังที่ผมออกมาแล้วหลายปี
ครูคนอื่นๆยังอยู่ เวลาเจอกันก็คุยความหลังกับครูแล้วมันดี เหลือเชื่อครูจำเรื่องราวต่างๆของเราได้
มากกว่าที่คิดแฮะ

บูชาครูครับ

[มะเหมี่ยว]

แล้วคุณหลวงจบจากโรงเรียนไหนคะ  ไม่เห็นบอก 
บอกชื่อสถาบันหน่อยนะคะ  เชิดชูสถาบัน